تبليغاتX
شعرهاي بي مخاطب - اميد
نوشته های من
كسي مي گويد

عجب روزگاري!

و من گنگ

قدم بر باغ خيال مي گذارم

ودر ميان برگ هاي پاييزي ارزوهايم

بوي كهنه و نم خورده بهار را مي بويم

و به بلندي تمام غصه هايم

آه بلندي مي كشم

در خت پير بر قامت خميده ابرو هايم پوز خند ميزند

و من ميدانم كه او نيز آرزوي بهار ديگر ميكند

لحظه اي ديگر

ناگاه از رخت خواب افكارم بر مي خيزم

همه جا را برف سفيد كرده

و در خت هنوز اخرين برگ ارزو در دست مرده

ريه هايم را پر از سردي مرگ ميكنم

و به اميد لحظه هاي مانده از عمرم لبخند ميزنم

                                                  
غروب

+ نوشته شده در  86/12/29ساعت 7:2 بعد از ظهر  توسط غروب  |