شب فرا میرسد

غروب میبازد

غمی افزونتر سنگینی میکند

نوری نمی بارد

ماه با آسمان قهر است

شب محکوم دلبستگی به ماه است

روی خاک شب نشینی مینویسد

و به پای شمع به رسم هم نشینی آب می شود

 گر شب ما به خواب غفلت سر رسد

بهتر که سحر هر گز نرسد.............

                                                    غروب