چه می شود گل رااسوه عشق بدانیم

                           خاری که اویخته در سینه ی گل بدانیم

خار  عاشق است گر  چه  زیبا  نیست

                           گل می فهمدش عاشقی ادعا  نیست

                         ***************

انتظار

تا کی در این پرده ی احساس دل سوخته باشیم

                     باز آ که در دل زخمها از دوری تو نهفته داریم

شرم  است  درد  دل  با  بیگانه  و  ناکس  بگویم

                    بازآ که طبیب توئی و دوا تو درد خود باتو بگویم

                                                           غروب

                                                           MJM

بخش که شما را تو خطاب کردم

نرنجی از حرفام اخر در نوشتن ساده ترم

بگذریم من در عاشقانه نوشتن هنوز کلاس اولم

می دونی این روزا این حرفا خریدار ندارن

همه باغا  اسیر سیم خار دارن

حیاط خونه ها باغچه ندارن

بچه ها دیگه حوس چیدن سیبا رو ندارن

کوچه برای هر عابری بوی غربت می آرن

مسافرا به غصه شفر عادت دارن

شاعرا دیگه حس نوشتن ندارن

توی روزگار کاغذی غصه ها بی شمارن

عاشقا به هم حس دل سپردن ندارن

سر قرار همدیگر رو چشم انتظار می زارن

حرفا همش فریب ودروغن

دلا برا یه ذره صداقت هلاکن

شمع ها بی پروانه تا سحر می سوزن

پروانه ها اسیر پنجره های بسته می شن

ادما برای دیدن هم گل ارزو میکارن

غنچه ها گل نزده پژمرده میشن

گفتم این حرفا روفکر نکنی همه عاشقا بی وفا میشن

یا وقتی میرن سفر همدیگر رو فراموش میکنن

همه این حرفا رو گفتم که چشات بدونن

توی این دنیای بود ونبود تویی دلیل بودن من

                           تقدیم به آنکه

                        دلیل بودن من است

                                غروب

بر خواستم

وبه نماز ایستادم

خدای را در میان برگهای تر نمازم جستم

طلوع صادق دمید

بیدار بودم

کلاغی بر سر دیوار نشست

نگاهی کرد وگفت:

باز دیر شد

نمازت قضا رفت؟!!!

با نگاهم فریاد زدم:

خاموش!!!

او فهمید

من نمازم را با تکبیر اولین موذن خوانده ام

زود از سر دیوار پر زد و رفت از دیده ام

                                 غروب